Willy…Willy…
Je kunt in de verste verte niet vermoeden welke schok je plotse heengaan heeft teweeg gebracht bij mijzelf en zovele andere vrienden en kennissen.
Je was geen rumoerige tafelspringer, maar een eenvoudige, eerlijke en noeste werker bij wie iedereen terecht kon met vragen en problemen… ook voor een kwinkslag en gezellig samenzijn.
Je was een echte vriend, zonder berekening, “steeds in de bres” zoals op je verkiezingsfolder te lezen staat; een betere slogan was voor jou niet denkbaar.
Je dacht meestal eerst aan een ander en dan pas aan jezelf. Amper veertien dagen voor de verkiezingsdag belde je me op om te zeggen dat je nog een verkiezingsaffiche van jezelf aan je gevel ging hangen en je vroeg tevens of ik nog een affiche van mezelf had om ernaast te hangen.
De dag na de verkiezingen belde je me ’s morgens vroeg op om eventjes te overleggen en om mekaar een beetje te troosten, maar geen kwaad woord over iemand. “Dat was nu éénmaal democratie”, zegde je. Nadien waren we samen verheugd dat het allemaal nog best meeviel. Je was echt gelukkig dat je opnieuw in de gemeenteraad kon zitten en volgend jaar je 25-jarig mandaat kon vieren. Het heeft niet mogen zijn. We vragen ons vertwijfeld af waarom, maar vinden geen antwoorden…
“Een minzaam man”, “de goedheid zelve”, “altijd in de weer”, “nooit kwaad spreken van iemand”, “de vriendelijkheid in persoon”, “een trouwe kameraad” … zijn de woorden die over jou worden uitgesproken.
Jij bent niet te vervangen… tot ergens… tot dan blijf je in mijn mooiste herinneringen … tot dan blijf ik je dankbaar.
Samen met hem gedenk ik ook met eerbied en dankbaarheid Freddy De Winter en Nicole Monsieur die samen met Willy de dood vonden. Zij stonden altijd paraat om ons te helpen. We verloren drie fantastische mensen.