|
Blikvangers:
|
Bij het afscheid van onze directeur, Arnold Van de Perre, heb ik mij afgevraagd WAAROM iemand directeur wil worden. Voor de hand liggende antwoorden zijn : - om meer euro’s op zijn rekening te krijgen op het einde van de maand. Ik denk niet dat dit bij hem van toepassing is. Bovendien is dat “beetje meer” NIET in verhouding tot de verantwoordelijkheden en zorgen die men ervoor moet dragen. - om van de kinderen af te zijn. Ook dat gaat bij hem niet op. Hij is in de loop van zijn directeurschap steeds bezig gebleven met kinderen ... denken we maar aan toneel, leerlingenparlement en ... toen de directeurs ook nog een aantal lesuren moesten geven, heeft hij dat ook effectief gedaan. Ik denk echter dat het hem om de EER ging ... - niet om de eer van “Directeur Basisschool Sint-Jozefscollege” op zijn naamkaartje Bovendien had Jacob in zijn jonge jaren zijn blinde vader ook al om de tuin geleid. - Ook in zijn studentenjaren zat hij niet om een “slinkse” omweg verlegen. Zo slaagde hij erin, heb ik mij laten vertellen, om zich met andermans paddestoelen als een echte, originele champignonexpert te laten doorgaan op een examen. Hij zou, heeft men mij gezegd, hoge toppen bereikt hebben als treinvertragings-attestmanipulator (33-letterwoord). Is het daarom dat de partij van Etienne Schouppe zijn voorkeur wegdraagt ? Nu begrijpen de mensen van het oudercomité misschien aan wie ze hun kinderen jarenlang hebben toevertrouwd. U ziet ... de zegswijze over stropers en boswachters gaat wel op ... (Ten zijnen voordele moet gezegd worden dat hij op St.-Thomas als een zeer goed lesgever aangeschreven stond !) En hoewel hij handig genoeg is om als het moet “op zijn pootjes te vallen” ... past deze beschrijving niet bij hem. Zo heeft hij met de nodige terughoudendheid de vernieuwingen die gevraagd werden doorgevoerd. Het is goed dat men in het onderwijs niet alle nieuwigheden blindelings achterna loopt. Vele van die zogenaamde vernieuwingen zijn toch cyclisch en keren dus na een tijdje toch terug op het oude . Langs toneel, “Welsprekendheidstornooi” en “Krokusgebeuren” heeft hij eigen kunstzinnige accenten gelegd. De mens is meer dan wat hersencellen die moeten volgepropt worden. Hij was ook sociaal bewogen. De moeilijkheden die mensen hebben om hun schoolrekening te betalen, zette hem aan om een vrije “sociale bijdrage” te vragen aan de mensen die het konden betalen. Toen hij OCMW-raadslid werd en hij vertelde dat er toch nogal wat miserie in onze eigen samenleving bestaat, zei iemand mij een beetje smalend :” Ja, zo sprak hij vroeger toch niet.” Ik heb toen geantwoord : “ Ik weet uit ervaring dat hij ook toen al met het lot van de minder-bedeelden begaan was ... en zelfs als het zo niet zou geweest zijn, dan siert het hem dat hij nu zijn inzichten aanpast.” Iemand die bij het hele schoolgebeuren ook een belangrijke - zij het minder opvallende - rol speelde, was zijn echtgenote. Zij heeft hem thuis regelmatig geconfronteerd met situaties uit het veld. Dat heeft ongetwijfeld zijn houding op school mee bepaald. Ook haar willen wij hier bedanken voor het vele werk achter de schermen. Afsluitend ... wij nemen afscheid van een directeur die allemaal eentjes, een proficiat en een blauw bolletje verdient op zijn rapport.
|
