|
Blikvangers:
|
Afscheid van de gemeenteraad – einde legislatuur – december 2000
Mevrouw, waarde collega's, sta me toe om op het einde van mijn korte politieke carrière als gemeenteraadslid toch een beetje van mijn theater te maken. Er is publiek in de zaal; de pers is aanwezig, soms televisiecamera's met profileringsdrang en overacting van sommige collega’s tot gevolg; er is een draaiboek; er zijn figuranten; er zijn script-meisjes en - heren die alles nauwgezet noteren; er zijn af en toe pauzes voorzien en er is een regisseur die alles probeert in goede banen te leiden. Als je me vraagt om daar nu een concrete bestaande toneeltitel op te kleven dan denk ik aan “Ten Oorlog” van Tom Lanoye en Luc Perceval. Dit marathonstuk is gebaseerd op de 6 koningsdrama's van Shakespeare. Zes toneelstukken op een rij …. een gemeenteraadstermijn duurt zes jaren. Ikzelf mocht maar meespelen als invaller nadat er al vijf stukken gespeeld waren en niemand anders wou meespelen. Ik heb dus duidelijk mijn entree gemist en iedere ervaren toneelspeler weet dat dit dodelijk is omdat men dan niet meer in zijn rol geraakt. "Ten Oorlog", in het Duits "Schlachten". Wij weten, bij Shakespeare vallen er lijken bij bosjes. De laatste verkiezingsslag heeft ook bij ons voor een ware ravage gezorgd en mezelf en een aantal goede collega’s uit de verschillende fracties "afgeschlacht". Maar geen nood, in het volgende stuk spelen we weer mee. Meestal gaat het in de drama's om twee sterke clans tegenover mekaar doorspekt met allerlei intriges en overlopers van de ene clan naar de andere. Ook hier twee clans tegenover mekaar, ook met veel intriges en overlopers die er dan nog vaak voor beloond worden, maar in ons geval zeer merkwaardig: van de ene kant een vooral zwijgende meerderheid die dus weinig zegt maar alles te zeggen heeft en aan de andere kant een sprekende, aanvallende, fulminerende, beukende minderheid die veel zegt, maar niets te zeggen heeft. De reden waarom men tegenover mekaar staat is eveneens dezelfde want het alles dominerende en verschroeiende thema van "Ten Oorlog" en deze gemeenteraden is identiek….. namelijk: DE MACHT. In zijn originele vorm duurt "Ten Oorlog" ongeveer acht uur. Ook deze gemeenteraden duren over 't algemeen veel te lang en er is veel minder te beleven dan bij de koningsdrama's. Ze duren te lang omdat sommige collega's de neiging hebben om zich te overspelen en er maar op los improviseren, of omdat het draaiboek te dik is, of omdat er te veel pauzes zijn. Waarde collega's, ook bij “Ten Oorlog” speelt het cordon sanitaire, maar de collega’s van deze fractie zijn dit al gewend en voelen er zich goed bij, het brengt hun trouwens voorlopig geen windeieren op. Tom Lanoye zei bij de voorstelling van zijn toneelstuk: “Ik schrijf "Ten Oorlog"omdat ik niet kan acteren tegen het Vlaams Blok. Ja … die verdomde oorlog, hij geraakt maar niet verteerd. Ten slotte worden net zoals bij toneelopvoeringen onze woorden en daden vanuit deze gemeenteraad gewikt en gewogen door de media en door de kiezers. Wat we doen wordt niet altijd op applaus onthaald er is soms luid boegeroep, dat is ons lot, maar wees getroost, dit was ook het geval bij de eerste opvoering van "Schlachten" in Salzburg. Mevrouw, het was een interessante ervaring. Ik dank u voor de attente woorden en wens iedereen van harte een vredevolle toekomst, zeker geen ten oorlog maar nog veel politiek genot. Ook aan de mensen van de administratie, veel dank. Arnold Van de Perre |
Ter gelegenheid van mijn eedaflegging amper anderhalf jaar geleden werd ik door de meeste collega's en zeker door de fractieleiders vriendelijk onthaald.